Fnac

Wanneer ik in de Fnac kom kan ik gewoon niet voorbij de boekenafdeling, vooral het deel toegepaste kunst dan. Ik zou er uren kunnen blijven hangen om in de boeken te bladeren. Jammer dat boeken zo duur zijn, mijn verzameling zou anders al véél groter zijn. Maar af en toe trakteer ik mezelf eens.

Toegangsproeven

Zoals er nog mensen zijn die hier over schrijven, ga ik dat ook doen. Zonder die dingen zou ik hier dan ook niet gezeten hebben. Er was de keuze uit 3 scholen: Artevelde (naast VISO), St-Lucas of Kask. Ik had al half uitgemaakt dat ik zeker een master wou proberen halen. Dus ik focuste mij al op St-Lucas of Kask. Omdat Artevelde zo dicht bij de deur was, kregen we klassikaal, heel het 6de jaar, een infosessie over grafische technieken daar. Nu waren die mensen zo hard bezig te verkondigen dat als je naar een kunstschool zou gaan, je als grafisch vormgever nooit iets waard zou zijn (écht waar). Ze waren daar zodanig mee bezig dat ik niet eens gehoord heb wàt ze daar nu eigenlijk doen. Dus dat maakte me nog zekerder van mijn stuk dat Artevelde niets voor mij was.

Ik had al horen vertellen dat ze op het Kask iets menslievender waren dan op St-Lucas. Maar anderzijds kenden de mensen eerder St-Lucas dan Kask. Nu ik had al een gevoel dat ik liever naar het Kask zou gaan. Ik deed toch de 2 toegangsproeven, want stel dat ik er niet door was voor Kask, kon ik nog altijd naar St-Lucas. Op 2 paarden wedden zoals ze dat zeggen.

Ik was niet zeker van mijn stuk. Veel leerkrachten van VISO hadden me gewaarschuwd dat die scholen bijna geen VISO-studenten toelaten wegens te toegepast en dat deze al een eigen stijl zouden ontwikkeld hebben. Maar ik moest en zou het proberen, ik had immers geen plan-B. Ik zou niet geweten hebben wat ik anders zou willen studeren.

De eerste proef was in St-Lucas. We moesten foto’s trekken die ons karakter weerspiegelen. Ik had allemaal foto’s van verkeersborden waar ik dan een of andere karaktertrek aan gaf. Origineler kon niet dacht ik. Terplaatse kregen we dan een 2de opdracht: Maak een poster die je motivatie weergeeft met één van je foto’s. Ja, daar stond ik met mijn verkeersborden! Ik begon er maar aan gewapend met wrijflettertjes, pastelkrijt en de foto. Het was een foto met het teken van doodlopende straat. Ik trok de ‘baan’ op dat bord door en wrijfletterde: ‘de weg loopt nooit dood’. Omdat ik een doorzetter ben en niet snel zal opgeven. Toen ik rond mij keek en zag dat er vele mensen van kunstscholen kwamen, dacht ik dat het niet voor mij zou weggelegd zijn om toegelaten te worden. Toen kwam het gesprek en het oordeel over mijn foto’s:” Ze zijn wel cliché hé.” Tja, nu was het zeker: ik kom hier niet binnen. De volgende dag belde ik maar eens, je weet maar nooit. Na een wachttoontje zei de vrouw aan de andere kant: “Proficiat, je bent geslaagd!” Ja, ik was blij. Ik had al de zekerheid dat ik ergens mocht beginnen en het gaf me een beetje meer zelfvertrouwen om aan de tweede proef te starten.

Nu de proef op het Kask. Ontwerp een theezakje, amai lastig. Ik tekende een paar bloemetjes met bijtjes erbij. Ja, weg was de originaliteit! Dan de proef waarnemingstekenen. Ik dacht ik ga gewoon die doos tekenen, dat zal wel het gemakkelijkste zijn. Maar neen, ik bakte er niets van. Terwijl de mensen naast mij daar blijkbaar totaal geen last van hadden en mij maar aan het bekijken waren van oei, ga jij daarmee afkomen. Dan het motivatiegesprek, daar kwam het: Ah jij komt van het VISO, dan ga jij wel wat problemen hebben met tekenen. Na alles had ik weer het gevoel dat het niet goed kwam. De volgende dag had mijn bus enorme vertraging (hoe komt dat nu weer…) en miste net de bekendmaking van de resultaten. Ik liep snel naar de meneer daar vooraan, excuseerde mij en vroeg of ik er door was. “Ja, geslaagd.” ik moest het nog eens vragen voor toch zeker te zijn.

‘duistere’ tijden

Er was een tijd dat ik zot was van allstars met doodshoofden, Good Charlotte en jongens met zwart haar, vooral met een bles ! In die tijd spraken me de illustraties van Gris Grimly  aan, vrij duistere tekeningetjes. Ook de gitarist van Good Charlotte tekende in die stijl. Ik printte de illustraties uit en tekende ze ernaast gewoon na.

Nu kan ik deze stijl nog steeds appreciëren, alleen al de rest van de voorgaande opsomming is verdwenen.

http://www.madcreator.com/

Flowkes

Mijn vriend Sebastiaan is een halve Nederlander, zijn vader is Nederlander en zijn moeder Belgische. Toen ik zo’n tweetal jaar geleden een tante van hem leerde kennen( van de Nederlandse kant), vroeg ze mij wat ik studeerde. Ik vertelde dat dat grafische vormgeving was. Enthousiast vroeg ze of dat te maken had met magazines maken. Ik zei dat dat er inderdaad bijhoorde. Toen gaf ze me de tip om Flow magazine eens te bekijken omdat ze dat zelf zo’n mooi magazine vond. Sindsdien koop ik dat boekje.

Ik vind de vormgeving eens iets anders dan bij andere magazines. Heel kleurrijk, veel illustraties en veel papieren bijlages zoals stickers, posters, postkaartjes, schriftjes, enz… Soms is het een beetje overdreven in die zin dat ik het wel versta dat de cover sommige mensen zelfs een beetje afschrikt vanwege de felle, kleurige tekeningen of illustraties.

Maar ik ben voor!!!

Eerste tekenen van creatieve uitingen

1992: Een berichtje uit het heen-en-weer-boekje uit de peutertuin:

3 nov 1992:
Charis haar verdriet was vlug over deze morgen, want ze mocht zoals in school kleuren en dat doet ze graag. Charis heeft goed gegeten en geslapen.

Mijn eerste ontwerpje

Toen ik in mijn doos aan het neuzen was vond ik een van mijn allereerste ontwerpjes. Het is een uitnodiging voor het pensioenfeest van mijn nonkel. Ik maakte dit nog net voor ik naar het VISO verhuisde.

Ja, je mag lachen met mijn comic sans gebruik! Sinds ik tegenwoordig als eerste begin te reclameren bij het zien van een boodschap in dit font. Ik was immers maar 15, jong en onwetend!

De doos

Toen ik begon met multimedia technieken kregen we de tip om veel foldertjes, flyers of ander interessant drukwerk te verzamelen. Het zou je goed van pas komen en je zou leren zien wat goed ontwerp was en wat niet.

Ziehier mijn doos: